• Twitter Clean
  • w-facebook

Impression of a Session

 

Hoofdstuk uit Mijn ego en ik - Sabine Wassenberg, uitgeverij A.W. Bruna, LeV.

 

DE ADEM

 

Die week zie ik Xander weer eens. Hij is na de studie filosofie nog een opleiding gaan doen, om ademwerk te doen, zoals hij dat noemt. Hij lijkt sowieso wat meer lichamelijk ingesteld, ook al houdt hij ook wel van filosoferen. Hij zit lekker in zijn vel en lijkt aanwezig in zijn hele lichaam, terwijl ik me eigenlijk voornamelijk in mijn hoofd begeef. Vandaag heeft hij me een sessie aangeboden. We gaan ademen. Ik ga ademen, liggend op een zachte mat, en hij gaat ernaast zitten. De studio die hij hiervoor heeft ingericht op zijn zolder in Amsterdam Oost, ziet er knus uit. Een kaarsje brandt, er ligt een wit schapenvel over een stoel, een plant zorgt voor wat groen en aan de muur hangt een gekleurde poster met een lichaam met alle drukpunten. Ik moet liggen en mijn ogen dicht doen, mijn mond open en diep door mijn mond inademen. Geen pauze en meteen weer uit. Dit kan ik wel, denk ik meteen. Eitje. 

Maar ik moet doorgaan. Xander moedigt me aan om diep in mijn buik te ademen. Diep? Ik adem toch altijd al goed in mijn buik? Ik ben nota bene zangeres. Hij tikt zachtjes op mijn onderbuik. Hiernaartoe. Oh, daarnaartoe. Ik zal het proberen. Als een ballon probeer ik mijn buik diep naar onderen op te blazen. Dan stokt het een beetje. Ik voel mijn buik van binnenuit licht uitdijen en bij de uitademing voel ik iets ongemakkelijks. Ik slik het weg. Ik weet even niet wat er precies gebeurt.

“Goed zo, maak maar contact met het gevoel,” hoor ik. Oeps, het gevoel. Kut. Ik krijg tranen in mijn ogen. Het is nu wel heel moeilijk om gewoon diep door te ademen.

“Ontspan je uitademing. Goed zo.” 

Waarom gebeurt dit? Waar slaat dit op? 

“Durf het gevoel te voelen,” hoor ik Xander zeggen. “Het is de spanning van oude gevoelens die je in je buik hebt opgeslagen. Hier moet je naartoe ademen, om het oude gevoel en de spanning op te lossen. Adem ernaartoe.”Okee, ik adem ernaartoe. Ik probeer te voelen wat er zit. Xander drukt harder in mijn buik. “Maak maar een klank om de spanning eruit te tonen,” zegt hij. Wat? Een klank? Hij doet het voor: “Aaahhhh….” Een zachte toon. Dat kan ik ook wel, denk ik en ik doe hem na. Waar ben ik mee bezig? denk ik ondertussen. “Aaahhhh…” doe ik.

“Goed zo, maak contact met die pijn, die spanning, het gevoel en klank het eruit.”Dit had ik niet verwacht. Maar ik maak de tonen. Ze worden steeds harder. Auw, godver, hoezo zit er spanning in mijn buik? Het doet ook gewoon pijn. Dit is mijn lichaam, waarom wist ik niet dat daar allemaal pijn zat? “Aaaahhhhh!” schreeuw ik ondertussen oorverdovend. In een flits komt het gezicht van een ex-vriend voorbij. Shit, nou voel ik me echt boos! Xander duwt een kussentje in mijn handen die ik voor mijn gezicht mag houden, “hier, toon hier maar in als je wil. Laat je woede maar toe.”

Ik toon hard in het kussen. Als Xander het kussen weer afneemt, mag ik weer rustig ademen, en ik krijg een doekje aangereikt om mijn tranen en snot weg te vegen. “Kijk, voel je de ruimte die nu is ontstaan in je buik? Adem daar maar weer even lekker naartoe.” Na alle emotie van net, voel ik inderdaad dat het ademen ineens lekker soepel gaat. Nog even door ademen. Xander legt zijn vinger net onder mijn bh op de solar plexus. Auw, dat doet pijn! En hij drukt niet eens hard. Nog een serie diepe ademhalingen en klanken in het kussentje. Allerlei tonen sla ik uit, hoog, laag, hard, zacht, aaah, oooh, ie. 

En dan, voordat ik het doorheb ben ik weg. In de verte hoor ik Xander zeggen: “Nu kun je lekker ontspannen.” Ik laat me vallen en zak in een trance. In vlagen ben ik hyperbewust. Dan zie ik in de zwarte achtergrond de kleur paars in sponzige vormen voor mijn geestesoog ontstaan en transformeren. Een heerlijke zoete ontspanning belichaamt mij, alsof ik een massage krijg. Dan voel ik aan mijn voeten een aanraking, van Xander natuurlijk, en daarmee schieten er golven gevoeligheid door mijn benen heen. Van boven naar beneden en terug. Alsof er liefde door mijn lichaam stroomt. Niet loslaten, denk ik nog. Maar even later laat hij zacht weer los. Dan schiet ik in een bewuste droom. Als een vogel vlieg ik over een soort haven. Ik scheer over het water, over de pier en de boten die er liggen. Langzaam word ik wakker. Ik voel me licht en uitgerust. En flabbergasted.

“Lichaam en geest zijn één. Dit bedoel ik,” zegt Xander. Het is waar, realiseer ik me. Toen ik in mijn buik ademde en in de trance erna voelde ik pas echt duidelijk, dat ik een lichaam heb. Bén. Dat ik zelf uit een vorm besta: mijn lichaam. Ik ben dit lichaam.Ik heb echt teveel in mijn hoofd geleefd. Mijn lichaam was gewoon een soort wormvormig aanhangsel aan mijn geest. Mijn lichaam is ‘uitgebreidheid’, zoals dat heet in de filosofie. Heel onwerkelijk. Het hebben van een uitgebreidheid, van een materie is eigenlijk net zo onwerkelijk als het hebben van een ik. “Wow,” kan ik alleen maar uitbrengen.